ആദ്യമായി ഞാനവിടെ ചെല്ലുമ്പോള്‍ മനസ്സു തുറന്ന ചിരി നിറഞ്ഞൊഴുകിയിരുന്നു.
തീന്‍മേശയില്‍ നിരന്ന ആവി പാറുന്ന വിഭവങ്ങള്‍ വായ്ക്കകത്ത് നൃത്ത വിരുന്നൊരുക്കി.
എവിടെയും സന്തോഷത്തിന്‍റെ ബഹുവര്‍ണ്ണ ചിഹ്നങ്ങള്‍ വിന്യസിച്ചിരുന്നു.
പടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ വിട്ടൊഴിയാത്ത എന്തോ ഒന്ന് പിടിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്
പോലെ.....ഇനിയും അവിടെ തങ്ങാന്‍ തന്നെയാണ് മനസ്സ്‌ മന്ത്രിക്കുന്നത്.
രണ്ട്ടാമത്തെ സന്ദര്‍ശനത്തില്‍ തൈലത്തിന്‍റെയും കുഴമ്പിന്‍റെയും
കഷായത്തിന്‍റെയുമൊക്കെ ഗന്ധം വല്ലാത്ത മനംപുരട്ടലുണ്ടാക്കി. അധികനേരം
നില്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. വിങ്ങലും മടുപ്പും അനുഭവപ്പെട്ടു. തടിമാടന്‍മാരായ
നിമിഷങ്ങള്‍ പഴഞ്ചന്‍ പാദരക്ഷയണിഞ്ഞ് വേച്ചു നടക്കുന്നതു പോലെ തോന്നി.
കാലം അതിന്‍റെ പരുക്ക് പതിപ്പിക്കാതെ ഒന്നിനെയും വിട്ടുകളയുന്നില്ല
ഇന്നവിടെ കര്‍പൂരവും കുന്തിരിക്കവും പുകയുന്നു. നാസാരന്ദ്രങ്ങളെ ഭരിക്കുന്ന
പുകപടലമാണ് ചുറ്റും!... തളംകെട്ടി നില്‍ക്കുന്ന മൂകതയില്‍ നിഴലുപോലെ
സാക്ഷിയാകാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട ഞാന്‍ വിണ്ടുകീറിയ മുറ്റത്തിന്‍റെ ആളൊഴിഞ്ഞ
വടക്കേ മൂലയിലേക്ക് പതുക്കെ നടന്നു. അവിടെ, ആകാശത്തിലേക്ക് ചില്ലകള്‍
പടര്‍ത്തിയ മുത്തശ്ശിപ്ലാവില്‍ ചാരി നിന്ന് ഓര്‍മയുടെ പഴകിയ താളുകള്‍
മറിക്കാന്‍ അല്പം സമയമുണ്ട്. തെളിഞ്ഞ വാനിലെ നക്ഷത്രങ്ങളെനോക്കി
ചാരു കസേരയില്‍ അദ്ദേഹം വിശ്രമിച്ചിരുന്നത് ഇവിടെയായിരിക്കണം!
